Бөгөн - Халыҡ-ара эттәр көнө

ХИКМӘТЛЕ ХИКӘЙӘТ

Кеше үлеп киткән. Эте лә эргәһенә ятып мәңгелеккә күҙен йомған. Һәм бына кешенең йәне ниндәйҙер алтын ҡапҡа алдында тора, ти. Эргәһендә – эттең дә йәне. Ҡапҡа артынан ҡарауылсы килеп сыҡҡан.
- Был ниндәй урын? – тип һораған кеше.
- Был – ожмах, һин үлгәнһең дәһә. Әйҙә, ин, ял ит...
- Ә унда ашарға-эсергә бармы?
- Унда йәнең теләгән бөтә нәмә лә бар.
- Минең этем бар ине бит әле...
- Юҡ, эт менән ярамай, - тигән ҡарауылсы өҫтәге “Эттәр менән инергә ярамай!” тигән яҙыуға күрһәтеп.
Инмәгән кеше, үтеп киткән. Арыраҡ икенсе ҡапҡа күреп, шунда барғандар. Уның төбөндә лә бер ҡарт ултыра, ти.
- Ғәфү итегеҙ, был ҡапҡа артында нимә?
- Ожмах.
- Ә эт менән инергә мөмкинме?
- Әлбиттә!
- Ә теге алда осраған ниндәй ҡапҡа булды һуң? - тип һораған кеше.
- Ул – тамуҡ.
- ?..
- Ожмахҡа дуҫтарын ташламаған кешеләр генә килеп етә, - тигән ҡарт.