"Һәр кемдең үҙ Пушкины" тигән һүҙҙәр күптән афоризмға әйләнгән. Әбйәлил районы Буранғол ауылынан хаҡлы ялдағы рус әҙәбиәте уҡытыусыһы Мәрйәм Сәлмәнова өсөн А. С. Пушкин — уның поэзияһы. Мәрйәм Ҡасим ҡыҙы мәктәптә эшләгән сағында бөйөк шағирҙың иң билдәле шиғырҙарын башҡортсаға ауҙарып, "Илаһи мәл" исемле китап та сығарҙы. Һеҙҙең иғтибарға "Я помню чудное мгновенье" шиғырының тәржемәһен тәҡдим итәбеҙ.
Мөғжизәле бер мәл иҫтә ҡалды:
Алдарыма кинәт һин сыҡтың.
Күҙ асып күҙ йомған аралыҡта
Сихри гүзәллеккә юлыҡтым.
Өмөтһөҙлөк, хәсрәт йонсотҡанда,
Яңғыраны оҙаҡ наҙлы тауыш,
Төштәремдә күрҙем тағы ла.
Йылдар үтте. Тынғы белмәҫ елдәр
Йәшлек хыялдарын таратты.
Мин оноттом наҙлы тауышыңды,
Алыҫ төпкөл ҡараңғылығында
Үтте минең тыныс көндәрем,
Береһе юҡ: илһам, дәрт-дарманым,
Мөхәббәтем – күңел йәмдәрем.
Йоҡомһорап ятҡан йәнем уты
Һине күреп ҡабат ҡабынды,
Күҙ асып күҙ йомған аралыҡта
Сихри матурлыҡҡа табынды.
Йөрәк йәнә урынынан ҡупты,
Күңел дәртем, илһам, күҙ йәштәрем,
Һөйөп-һөйөлөүҙәр тағы ла...